همزمان با افزایش شمار کودکان کار در افغانستان، گروهی از فعالان اجتماعی در غرب این کشور کارزاری را برای بازگرداندن کودکان بازمانده از تحصیل به مدارس راهاندازی کردهاند.
فقر گسترده، بیکاری و از دست رفتن یا بیماری سرپرست خانواده در افغانستان، هزاران کودک را ناچار کرده است به جای حضور در کلاسهای درس، در مشاغل سخت و طاقتفرسا مشغول کار شوند تا بخشی از هزینههای زندگی خانوادههای خود را تأمین کنند. گروهی از فعالان اجتماعی در افغانستان در واکنش به این وضعیت، کارزاری را برای بازگرداندن این کودکان به مدارس راهاندازی کردهاند و همزمان خواستار اجرای برنامههای توسعهای و حمایتی از سوی حکومت طالبانشدهاند.
در شرایطی که شمار کودکان شاغل در خیابانها و بازارهای افغانستان به دلیل فقر و بیکاری رو به افزایش است، فعالان اجتماعی در غرب این کشور کمپینی را آغاز کردهاند که هدف آن بازگرداندن کودکان کار به چرخه آموزش از طریق تأمین نیازهای اولیه، حمایت مالی و فراهم کردن امکانات آموزشی است. این طرح با مشارکت شماری از بازرگانان و نیکوکاران اجرا میشود.
برگزارکنندگان این کارزار معتقدند هزاران کودک افغانستانی به دلیل مشکلات اقتصادی خانوادههایشان ناچار به کار در سنین پایین شدهاند و پیش از هر اقدامی برای بازگرداندن آنان به مدرسه، باید عوامل اقتصادی ترک تحصیل مورد توجه قرار گیرد.
بیشتر کودکان کار افغانستان علاقهای به ادامه این شرایط ندارند و در صورت فراهم شدن امکانات لازم، آرزوی بازگشت به مدرسه را در سر میپرورانند.
«عبدالله» کودک ۱۱ سالهای که در خیابانهای شهر کابل به واکس زدن کفش مشغول است، میگوید دوست دارد مانند سایر کودکان به مدرسه برود و در آینده پزشک شود، اما بیماری و فلج شدن پدرش او را مجبور کرده است برای تأمین مخارج خانواده کار کند.
او میافزاید: برخی روزها به ویژه در فصل زمستان حتی نمیتوانم به اندازهای درآمد داشته باشم که غذای کافی برای خانوادهام تهیه کنم.
«صهیب جان» کودک یتیم ۱۲ سالهای که در یکی از رستورانهای شهر کابل کار میکند نیز میگوید آرزو دارد به مدرسه برود، اما نیاز شدید خانواده به درآمد او مانع تحقق این خواسته شده است.
«محمد قادر» یکی از معلمان شهر کابل، میگوید هزاران کودک در مناطق محروم به دلیل بیکاری و درآمد پایین خانوادهها از تحصیل بازماندهاند و در سنین پایین وارد بازار کار شدهاند.
به گفته او، این کودکان سرمایه انسانی و آینده افغانستان هستند و محروم ماندن آنها از آموزش، خسارتهای جبرانناپذیری برای توسعه و پیشرفت کشور به همراه خواهد داشت.
برگزارکنندگان کارزار بازگرداندن کودکان از خیابان و بازار به مدرسه تأکید میکنند هدف آنها تنها خارج کردن کودکان از محیط کار نیست، بلکه فراهم کردن فرصتی واقعی برای ساختن آیندهای بهتر است. آنها معتقدند هر کودکی که به مدرسه بازمیگردد، گامی در مسیر ایجاد جامعهای امنتر، باثباتتر و توسعهیافتهتر محسوب میشود.
به باور برگزارکنندگان این کارزار، مقابله با پدیده کودکان کار در افغانستان مسئولیت یک نهاد یا گروه خاص نیست، بلکه حکومت، بخش خصوصی، نهادهای خیریه و تمامی اقشار جامعه باید برای حفاظت از حقوق کودکان و تضمین دسترسی آنان به آموزش و زندگی شایسته همکاری کنند.
