مصاحبه با سرکار خانم عسگری مسئول خانه خورشید قزوین
در راستای روز جهانی منع کار کودک
کودکان کار در استان؛ از افزایش آمار تا نیاز به آگاهیسازی دائمی
یک فعال حوزه کودکان کار با اشاره به چالشهای متعدد در حمایت از این قشر آسیبپذیر،«عدم آگاهی مردم و حتی مسئولان»
را بزرگترین مانع در مسیر حل معضل کار کودک دانست.
به گزارش خبرنگار کودکیار در قزوین، این فعال حوزه حمایت از کودکان کار در آستانه روز جهانی مبارزه با کار کودک، به تشریح
وضعیت اسفناک این کودکان در استان پرداخت. به گفته وی، تشدید شرایط اقتصادی و افزایش آمار بیکاری والدین در استان،
باعث افزایش شمار کودکان کار شده است: «متأسفانه شرایط جنگی که دشواریهای درآمدی را به همراه داشته،
تعداد این کودکان را بیشتر کرده است.
مشاغل پرخطر و تهدیدهای پنهان
این مقام مسئول در مرکز حمایت از کودکان کار، عمدهترین شغل این کودکان را «جمعآوری زباله و ضایعات» عنوان کرد
و گفت: «کودکان به دلیل درآمد بیشتر، جذب این شغل میشوند، اما انواع بیماریها و خطر تعرض، آنها را تهدید میکند.
وی هشدار داد که جمعآوری این کودکان از سطح خیابان آنها را به سمت مشاغل زیرزمینی و مخفی با خطراتی بسیار
بیشتر سوق میدهد، چراکه «گرسنگی و فقر شوخیبردار نیست.»
تلاشهای انجامشده و نقش شهرداری
این فعال اجتماعی از بهرهمندی نسبی از ظرفیتهای شهرداری خبر داد و گفت: «مرکز ما تا حد مطلوبی از ظرفیت شهرداری
برای تبلیغات شهری، استفاده از فضاهایی مانند فرهنگسراها، و سالنهای ورزشی برای آموزش کودکان و خانوادهها بهره برده است.
همچنین دریافت کمکهزینه برای ملزومات کودکان و برگزاری جشنها با همکاری شهرداری از دیگر اقدامات انجامشده بود.
آگاهسازی؛ پروژهای دائمی مانند «امر به معروف»
این کارشناس در پاسخ به سوالی درباره راههای آگاهسازی جامعه در روز جهانی مبارزه با کار کودک، تأکید کرد که آگاهسازی
نیازمند فرآیندی طولانی و مشارکت همه نهادهاست. وی گفت: «صداوسیما، فضای مجازی و حتی آموزشهای چهره به چهره
میتواند مؤثر باشد.
نام گذاری روز جهانی مبارزه با کار کودک ؟
وی در تشریح هدف نامگذاری این روز، به زبانی ساده گفت: روز جهانی مبارزه با کار کودک، نامش با خودش حرف دارد؛
یعنی کارهایی که باعث استثمار کودک و دوری او از درس، تفریح و زندگی عادی میشود ممنوع است. در یک جمله:
کودک به کودکی نیاز دارد، نه کار. به گفته وی، این شعار، گویای تأثیرات عمیق کار بر سلامت جسمی و روانی کودکان است.
سهم شهروندان
در پایان، این فعال اجتماعی از شهروندان خواست تا به جای کمکهای مقطعی، حامی سیاستهای پایدار و آگاهیبخش
در سطح جامعه باشند و یادآور شد: سهم ما به عنوان شهروند، مطالبهگری و تغییر نگاه گذرا و اشتباه به این معضل اجتماعی است.



