یکی از موضوعات بسیار مهم در شرایط خاص و بحرانی، شیوه مواجهه خانوادهها با کودکان و نوجوانان است. فضای حاکم بر خانواده در موقعیتهای اضطراری نقش تعیینکنندهای در وضعیت روانی فرزندان دارد. اگر پدر و مادر خود دچار اضطراب شدید باشند و نتوانند احساسات خود را کنترل کنند، بهطور طبیعی کودکان و نوجوانان نیز در چنین فضایی دچار استرس و نگرانی عمیق میشوند
مهرداد ناظری جامعهشناس درباره تأثیر فشارهای روانی ناشی از اعتراضات و ناآرامیهای اجتماعی بر گروههای سنی مختلف، بهویژه کودکان و نوجوانان، و راهکارهای کاهش این فشارها و پیشگیری از آسیبهای روانی بلندمدت گفت:
یکی از موضوعات بسیار مهم در شرایط خاص و بحرانی، شیوه مواجهه خانوادهها با کودکان و نوجوانان است. فضای حاکم بر خانواده در موقعیتهای اضطراری نقش تعیینکنندهای در وضعیت روانی فرزندان دارد.
اگر پدر و مادر خود دچار اضطراب شدید باشند و نتوانند احساسات خود را کنترل کنند، بهطور طبیعی کودکان و نوجوانان نیز در چنین فضایی دچار استرس و نگرانی عمیق میشوند. این در حالی است که پس از پایان ناآرامیها، بزرگسالان به دلیل سن و تجربه ممکن است بتوانند بر احساسات خود غلبه کنند، اما برای کودکان این مسئله الزاماً پایان نمییابد و اضطراب میتواند در وجود آنها ماندگار شود
او ادامه داد: نکته اساسی این است که حتی اگر بیرون از خانه جامعه با ناآرامی و تنش مواجه است، فضای خانه باید بهعنوان «منطقه امن» حفظ شود
و ادامه داد: نباید کودکان را در دوران سخت نادیده گرفت یا از آنها خواست سکوت کنند. برعکس، باید به آنها اطمینان داد که نگرانیشان دیده و درک میشود و فضایی فراهم کرد تا درباره ترسها و پرسشهایشان صحبت کنند. توضیح شرایط باید متناسب با توان تحلیل کودک باشد
او در پایان گفت: بهجای تمرکز صرف بر پاسخدادن به پرسشهای کودکان، باید قدرت پرسشگری را در آنها تقویت کنیم.
پرسشهای باز، گفتوگوهای تحلیلی و مشارکتدادن کودکان در فرایند اندیشیدن، به آنها کمک میکند خردورزی خلاق را تمرین کنند. کودکی که این مهارتها را میآموزد، در آینده انسانی خواهد بود که جهان را عمیقتر میفهمد و توان بازآفرینی زیستجهان خود را دارد
