«درمان رایگان کودکان زیر۷سال» در مدت اجرا توانسته آرامش خیال قابل توجهی برای خانوادهها ایجاد کند و بسیاری اذعان دارند که تفاوت هزینههای درمان در مراکز خصوصی و دولتی به حدی است که حتی در برخی موارد بدون اجرای این طرح، تامین هزینههای درمان فرزندشان دشوار یا غیرممکن میشد؛
طی سالهای گذشته هزینههای کمرشکن سلامت و نگرانی خانوادهها از تامین مخارج درمان، همواره یکی از چالشهای اصلی نظام سلامت کشور بوده است. مسئولان حوزه سلامت نیز بارها تاکید کردهاند که برخی بیماران به دلیل مشکلات مالی یا به زیر خط فقر میروند یا از ادامه درمان منصرف میشوند و یا پس از ترخیص، برای تامین هزینهها راهی واحدهای مددکاری بیمارستانها میشوند.
در چنین شرایطی، دولتها طی سالیان گذشته سیاستهای متعددی را برای کاهش پرداخت از جیب مردم در پیش گرفتند؛ از پوشش بیمهای رایگان برای دهکهای کمبرخوردار گرفته تا حمایت ویژه از بیماران خاص و صعبالعلاج. در همین راستا و با استناد به قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، از اواخر سال ۱۴۰۲ درمان کودکان کمتر از ۷ سال در مراکز دولتی دانشگاهی رایگان شد.
بر اساس این طرح، سازمانهای بیمهگر موظف شدند ۱۰۰ درصد تعرفه دولتی خدمات سرپایی و بستری کودکان زیر ۷ سال را پرداخت کنند؛ تصمیمی که از همان ابتدا با استقبال خانوادهها مواجه شد؛ چراکه هزینههای سنگین درمانی کودکان را پوشش میداد و تقریبا فرانشیز پرداختی بیمار را به صفر میرساند.
شاید مهمترین دستاورد این سیاست حمایتی، کاهش دغدغه مالی خانوادهها هنگام بیماری فرزندشان باشد. هزینههای درمان کودکان، به ویژه در بیماریهای تخصصی و فوقتخصصی و لزوم بهکارگیری درمانهای پیچیده و گاها بستریهای چندین روزه، میتواند رقم قابل توجهی باشد و بر همین اساس هم تفاوت میان تعرفههای دولتی و خصوصی و صفر شدن سهم بیمار از هزینهها، بر کسی پوشیده نیست.
در شرایطی که مراجعه به مراکز خصوصی برای بسیاری از خانوادهها با هزینههای سنگین همراه است، رایگان بودن خدمات درمانی در مراکز دولتی و دانشگاهی سبب شده بسیاری از والدین بدون نگرانی از هزینهها، روند تشخیص و درمان فرزند خود را در مراکز دولتی و دانشگاهی پیگیری کنند. همین موضوع باعث شده طرح درمان رایگان کودکان زیر ۷ سال از نگاه افکار عمومی و مراجعهکنندگان یکی از موفقترین سیاستهای حمایتی حوزه سلامت در بیش از دو سال اخیر تلقی شود.
اکنون پس از گذشت بیش از دو سال از آغاز اجرای طرح درمان رایگان کودکان زیر ۷ سال، باید تاکید کرد که در ضرورت حمایت از درمان کودکان تردیدی نیست و مشخصا، کاهش هزینههای درمان، افزایش دسترسی به خدمات سلامت و رضایت خانوادهها از مهمترین دستاوردهای این سیاست حمایتی بوده است؛ دستاوردی که به ویژه در شرایط اقتصادی فعلی، برای بسیاری از خانوادهها حیاتی است.
با این حال، به اذعان مسوولان بیمارستانهای کودکان، تجربه اجرای این طرح نشان داده که موفقیت پایدار آن به تامین منابع مالی پایدار، پرداخت به موقع مطالبات بیمارستانها، تقویت نظام ارجاع، مدیریت مراجعات غیرضروری و حمایت بیشتر از مراکز تخصصی کودکان وابسته است.
بنابراین شاید بتوان گفت در شرایطی که حدودا ۲۳ بیمارستان تخصصی کودکان در کشور فعالند، درمان رایگان کودکان زیر ۷ سال، بیش از آنکه نیازمند تغییر در اصل سیاست باشد، به بازنگری در شیوه اجرا نیاز دارد؛ بازنگریای که هم رضایت خانوادهها را حفظ کند و هم در شرایط محدودیتهای مالی و اعتباری، از فرسایش تدریجی بیمارستانهایی جلوگیری کند که بار اصلی اجرای این سیاست حمایتی را بر دوش میکشند.
