مصاحبه اختصاصی خبرنگار خبرگزاری کودکیار با خانم فاطمه رحیمیپور، مددکار اجتماعی و فعال حوزه کودکان کار در کرمان و مدیر عامل کانون مددکاری عشق اصیل
قسمت دوم: راهکارها و حمایت از کودکان کار در کرمان
آیا امکانات حمایتی، آموزشی و اجتماعی موجود در استان پاسخگوی نیاز این کودکان هست؟
بخشی از امکانات حمایتی، آموزشی و اجتماعی موجود در استان پاسخگوی نیاز کودکان کار است و بخشی دیگر با کمکهای مردمی و فعالان این حوزه پاسخ داده میشود.
نقش نهادهای دولتی، سمنها و گروههای مردمی استان را چگونه میبینید؟
نهادهای دولتی وظیفه سیاستگذاری، نظارت و ارائه خدمات حمایتی را دارند، اما حضور عملیاتی آنها محدود است. در مقابل، سازمانهای مردمنهاد و گروههای داوطلب بیشترین تلاش را برای حمایت مستقیم از کودکان انجام میدهند.
برای افزایش اثرگذاری، لازم است حمایت مالی و تسهیل هماهنگی بین نهادهای دولتی و سمنها انجام شود تا برنامهها پایدار و هدفمند باشند.
تفاوت شرایط کودکان کار استان کرمان با سایر استانها چیست؟
تفاوت اصلی در سطح زیرساختها و منابع حمایتی است. برخی استانها مراکز حمایتی گستردهتر و منابع مالی بیشتری دارند و میتوانند مداخلات مؤثرتر و بلندمدت ارائه دهند.
در کرمان، بخش عمده حمایتها توسط گروههای مردمنهاد کوچک انجام میشود و کار کودک بیشتر در محیطهای کمتر قابل مشاهده رخ میدهد، که باعث میشود مسئله کمتر در چشم عموم دیده شود، هرچند شدت آسیب در همه استانها جدی است.
اگر قرار باشد یک اقدام فوری و مؤثر برای بهبود وضعیت کودکان کار انجام شود، آن اقدام چیست؟
اولویت نخست، آموزش و توانمندسازی خانوادههاست. برگزاری کارگاههای آموزشی برای والدین، ارائه مهارتهای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی و ایجاد فرصتهای درآمدزایی پایدار نقش پیشگیرانه مهمی دارد.
چه انتظاری از مسئولان استانی و کشوری برای حمایت بهتر از کودکان کار دارید؟
انتظار ما حضور فعال و مستمر مسئولان در حوزه کودکان کار است. بودجههای هدفمند و شفاف باید در اختیار سازمانهای مردمنهاد قرار گیرد، سازوکارهای نظارتی مؤثر ایجاد شود و هماهنگی بینبخشی میان نهادهای دولتی و سمنها تقویت شود.
حمایتها نباید صرفاً کمکهای کوتاهمدت باشند؛ بلکه بر توانمندسازی خانوادهها، پیشگیری از آسیب و ایجاد بسترهای پایدار برای بازگشت کودکان به آموزش و محیط امن تمرکز داشته باشند.
بهعنوان یک فعال اجتماعی، چه پیامی برای مردم استان خود درباره کودکان کار دارید؟
حمایت از کودکان کار نیازمند دقت و مسئولیت است. کمک مالی یا احساسی بدون برنامه میتواند به تداوم چرخه آسیب منجر شود.
به همین دلیل توصیه میکنم:
کمکها از طریق سازمانها و سمنهای معتبر ارائه شود تا منابع به کودکان و خانوادههای واقعی برسد.
کودکان تشویق به حضور در مدرسه و فعالیتهای سالم شوند و فرصت رشد از آنان گرفته نشود.
جامعهای پایدار و امن برای کودکان ساخته شود، جایی که رشد، آموزش و امنیت آنان اولویت باشد.
حمایت آگاهانه و مسئولانه نه تنها به کودک کمک میکند، بلکه خانوادهها را توانمند کرده و چرخه آسیب را کاهش میدهد.
