هم زمان با پویش ملی قصه گویی در هفته ملی کودک ، «روز کودک، روز قصه»، کودکان کار در مجتمع کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان اصفهان مهمان مربیان کانون شدند تا در فضایی سرشار از مهر، قصه، بازی و شادی، سهمی از دنیای رنگارنگ کودکی داشته باشند؛ روزی که قصه ها بهانه ای شدند برای لبخند، امید و یادآوری این حقیقت که شادی و فرصت تجربه کودکی، حق همه کودکان است.
قصه گویی، تنها روایت ماجرای شخصیت ها و اتفاق ها نیست؛ فرصتی برای پرورش خیال، تقویت قدرت اندیشیدن، تجربه احساسات و ساختن پیوندی عمیق میان کودک و جهان پیرامون اوست.
وقتی قصه در فضایی آکنده از محبت روایت می شود، می تواند بهانه ای برای گفت و گو، همدلی و شکل گیری خاطراتی شیرین باشد؛ خاطراتی که شاید سال ها بعد نیز در ذهن کودک زنده بمانند و یادآور روزی باشند که دیگران برای شادی او وقت گذاشتند.
برای کودکان کار نیز چنین برنامه هایی، فراتر از یک جشن مناسبتی، جلوه ای از توجه اجتماعی و احترام به دنیای کودکی است. این حضور، یادآور مسئولیت مشترک خانواده ها، نهادهای فرهنگی و جامعه در فراهم کردن فرصت هایی برای بازی، یادگیری، خلاقیت و تجربه شادی برای همه کودکان است؛ فرصت هایی که نباید به شرایط اقتصادی و اجتماعی آنان وابسته باشد.
کانون؛ خانه ای برای قصه، امید و فرصت های برابر
برگزاری این برنامه در مجتمع کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان اصفهان، جلوه ای از نقش مراکز فرهنگی در ایجاد فضایی برای نشاط اجتماعی، تقویت پیوند های انسانی و گسترش عدالت فرهنگی است. کانون با تکیه بر ظرفیت مربیان و ابزارهای اثرگذار فرهنگ و هنر، می تواند زمینه حضور و مشارکت گروه های مختلف کودکان و نوجوانان را فراهم کند و دنیای آنان را با تجربه های تازه، اندیشه های نو و لحظه های دلنشین پیوند بزند.
در روز کودک، روز قصه، قصه ها روایتگر یک پیام روشن بودند: هیچ کودکی نباید از شادی، خیال پردازی، بازی و تجربه شیرین کودکی محروم بماند. هر لبخند، هر لحظه همدلی و هر قصه ای که با عشق روایت می شود، می تواند گامی کوچک اما ارزشمند برای ساختن جامعه ای مهربان تر و امیدوارتر باشد.
در این روز، کودکان کار مهمان کانون شدند؛ اما حاصل این دیدار، تنها برگزاری یک جشن نبود. قصه ها آمدند تا پلی میان دل ها بسازند، شادی را به اشتراک بگذارند و یادآوری کنند که دنیای کودکی، با همه تفاوت های اجتماعی، به یک اندازه به مهر، توجه و فرصت شکفتن نیاز دارد.
چرا که لبخند کودکان، الفبای وطن است؛ و هرجا قصه ای با مهر آغاز شود، می توان به روییدن جوانه های امید در دل های کوچک امیدوار بود.
